Deniz’in Gebelik Günlüğü, 28. hafta

Deniz’in Gebelik Günlüğü devam ediyor.

Deniz’in tüm yazılarını Deniz’in Gebelik Günlüğü etiketinden takip edebilirsiniz.

***

Selamlar!

Size bu satırları yazarken artık tamamıyla yalnızım. Eşim bir hafta önce yeni işine başlamak üzere yola çıktı. Ben de burada bir başıma kaldım, neyse ki oğlum tekmeleriyle bana aslında o kadar da yalnız olmadığımı sık sık hatırlatıyor da moralimi yerine getiriyor.  İlk birkaç gün bayağı bir zorlandım ama yavaş yavaş alışmaya çalışıyorum bu yeni düzene. İnsan tek başına olunca gündelik düzeni de değişiyor. Eşim olmayınca, aksam yemeğini zamanında hazırlamak için işten bir an önce çıkmam gerekmiyor, ama bu sefer de bebişimi düşünerek yemeklerimi düzenli bir şekilde tam teşekküllü bir sofra kurarak yemeye özen gösteriyorum.

Artık üçüncü ve son üç aylık döneme resmen girmiş bulunuyorum. Bundan sonra haftalar biliyorum ki daha da hızla geçecek. Bu haftaki doktor kontrolümüzde glikoz testi için kan verdim. Önceden gözümde büyüttüğümün aksine ne midem bulandı, ne de uyku bastırdı. Tok karnına içtiğim için olacak, portakallı içeceğin tadı da çok kötü gelmedi. Sonuçları bir sonraki kontrolde öğrenebileceğim.

Doktora ilk olarak artik yürürken bile canımı acıtan siyatik olayını sordum. Kısa bir muayeneden sonra, siyatik değil de artan kilomin kas sıkışmasına neden olduğunu ve yüzmenin çok iyi geleceğini söyledi. Belime binen yükü azaltmak için de hep dik durmaya özen göstermemi ve “maternity belt” (hamile kemeri) kullanmamı önerdi. Ben zaten gecen haftaki yazıma gelen bir tavsiye üzerine bu hamile kemerini çoktan sipariş vermiştim bile. Henüz elime ulaşmadı ama kullananlar çok memnun kaldıklarını yazmışlar. Bakalım gerçekten ise yarayacak mı? Olmadı, hamilelere özel  masaj konusunda uzmanlaşmış birine başvurmayı düşünüyorum.

Bunun dışında, çok şükür ki bebişin gelişmesinde genel olarak hiçbir sorun yokmuş. Hatta karnımın ölçüsü bir hafta ileride çıkınca doktor “uçuşa geçtiğimi” söyleyerek bebeğin hızla büyüdüğünü belirtti. Zaten şu son birkaç günde karnom iyice öne doğru sivrildi gibi geliyor bana da. Demek ki son kontrolden bu yana almış olduğum bir kilonun çoğu da bebeğe gitti diye düşünerek sevinebilirim.

Ayrıca, doktorum 36. haftaya kadar uçağa binmemde bir sakınca olmadığını söyleyince, haftaya 4-günlük Thanksgiving (Şükran Günü) tatili için önceden planladığımız gibi eşimin yanına gidebileceğim için çok mutlu oldum. Yalnız ülkenin neredeyse bir ucundan diğer uçuna sürecek (yaklaşık 6 saatlik) bir uçuş olduğu için, uçağa binmeden çok önce, uçuş sırasında ve indiğim zaman bol bol su içmemi ve ayaklarımın şişmemesi ve düzenli kan dolaşımı için en az iki saatte bir kalkıp yürümemi de sıkıca tembihledi.

Bu haftaki yoga dersinde komik bir şey oldu. Dersin başında, her hafta yaptığımız gibi, herkes kısaca kendini tanıtarak fiziksel bir şikayeti olup olmadığını anlatıyordu. Görünüşe göre herkes halinden memnundu, hatta 39-40 haftalık hamile olanlar bile “gayet iyi hissediyorum” diyerek kısaca geçiştirince, yoga eğitmeni kimsenin heyecan verici ya da ilginç bir haberi olup olmadığını sordu. Ben de dayanamayıp, duygu yüklü ses tonumla bir anda “Benim kocam gitti, artık yalnızım, başka da kimsem yok burada” diyiverdim. Kadıncağızın ve diğer hamilelerin yüzündeki şaşkınlık ve acıma duygusunu görmeliydiniz! Hepsi, bir ağızdan, “Nasıl yani? Nereye gitti?” diye sorarlarken ben de neredeyse kendimi tutamayıp ağlayacaktım. Neyse ki iki hafta sonra annemin geleceğini söyledim de rahatladılar.

Haftaya görüşmek üzere, sağlıklı ve mutlu kalın!

Deniz