Sesim geliyor mu?

Nereden başlayacağıma karar veremeyecek kadar çok uzun zamandır buraya yazmıyorum.

Birkaç saniyeliğine de olsa “La benim blog şifrem neydi?” diye duraksayacak kadar uzun süredir yazmıyorum.

En son yazdığımda net görmemi sağlayan yakın gözlüğüm beni artık ekrana bakarken  başımı geriye itmek zorunda bırakacak kadar uzun zamandır yazmıyorum.

Bilmem anlatabildim mi?

En son yazdığımdan bu yana yedi ay geçmiş çüüüüüüş yuuuuuh ohaaaa! Bir ara “Yoksa ben bi daha blog yazmayacak mıyım?” diye endişelendim. Zaten hosting’e %80 zam gelmiş, yazmadığım bir blog için bu kadar para ödemeli miyim diye aklımdan bile geçirdim, itiraf ediyorum. Sonra acayip telaşlandım, ne demek blog yazmamak? Ne münasebet?!

Arayı açma sebebim kitaba yoğunlaşmaktı ilk başta… Vaktim o kadar dardı ki ki gün içinde bulabildiğim o kısıtlı zamanı kitaba ancak ayırabiliyordum. Hem kitaba, hem bloga ayıracak zamanım yoktu, öyle diyordum kendime, öyle olduğunu sanıyordum çünkü…

Ama zaman geçtikçe bunun bu kadar basit olmadığını anladım. Bu kadar basit değildi çünkü daha basitti: Yazma isteğim yoktu.

Nedenini tam olarak bilemiyorum, karışık biraz…

Çok uzun zaman boyunca hiçbir şey yapma isteğim olmadı. Pandemik bunalımlar diyelim. Pandemiyle birlikte birçok insan gibi benim de hayatıma giren depresif hal. Antidepresanla bir süre kendine gelme, ancak sonrasında yataktan kalkamamacasına yorgunluk, aşırı ağrılar, “Ulan ne pandemiymiş resmen kamyon gibi geçti üzerimden” derken ağrılara dayanamayıp doktora gidince onun istediği tetkiklerin sonunda ta taaaa vücutta demir kalmamış neredeyse… Neyse, iki doz demir sonrası…bak, ayrıntıya girmeyecektim. Girmemeliyim, çünkü girersem, en son yazımı yazdıktan yaklaşık 10 gün sonra teyzemi kaybettiğimizi, iki seneden sonra bu yaz en nihayetinde Ece’lerin gelebildiğini ve yeğenlerimle bir ay hasret giderdiğimi, çocukların sonunda okula başladığını ama Deniz’i bile isteye sınıfta bırakma çabalarımızın son anda yayımlanan bir genelgeyle taca atıldığını ve şimdi MEB’e dava açtığımızı, iki seneden sonra yaptığımız Dijital Topuklar’ın her şeye rağmen harika geçtiğini, Deniz oğlumun artık 15 yaşında olduğunu ve benim o gün Uşak’ta “Kadına Şiddete Karşı Mücadele” temalı bir panele katılmak için evde olmadığımı, Derya’nın göz ameliyatı olduğunu, Doğan’ın covid olup bizi korkuttuğunu da eklemem gerekir ve ilk etapta aklıma gelen bunca şeye ek olarak aklıma gelmeyen şeyleri de hatırlamak için uğraşırken bu yazıyı “eksik olduğu için” yayınlamaktan vazgeçerim. Oyz’den ne olduğunun önemi yok.

Ne olacağına gelirsek… Kitabımda sona yaklaşıyorum; böyle deyince de bir cinayet romanı yazıyormuşum gibi oldu ama öyle değil tabii ki… Son derken yani babamın deyişiyle “kara göründü”, artık “Ne zaman bitireceksin şu kitabı?” diye soranlara “Bitirince” yerine “Bundan sonrasını yayınevi söyleyecek” diyebiliyorum.

Uzun zamandır niyetim, kitabı tamamladıktan sonra bloga geri dönmekti. Kitabı teslim edince bloga düzenli yazmaya başlayacaktım güya, kendime öyle bir hedef belirlemiştim. Niyeyse… Sanki kitap yazarken blog yazmak yasak…

Böyle tuhaf huylarım var işte benim de, artık erteleme mi dersin, her şey dört başı mamur olsun diye hiçbir şey yapmamak mı dersin, adını sen koy. Bu huyum çok çektiriyor bana, ilerlemekten alıkoyuyor beni ve bundan çok çektim, özellikle şu son iki senedir.

Sonra geçen gün bir paylaşım yaptım Instagram’da, Instagram hakkında. Özetle, Instagram’ın akıl sır erdiremediğim algoritmalarından, hesabımı baskılamasından, bir de üstüne ‘topluluk kurallarını ihlal ettiğim’ için hikâyemi kaldırmasından dert yandığım bir paylaşımdı. İyi ki de paylaştım, bir sürü yorum geldi ve yine yalnız olmadığımı anladım. Bunu sadece duygusal anlamda söylemiyorum; gerçekten de Instagram’la ilgili bu gibi şikayetleri olan ilk insan ben değilmişim. Hatta bunun bir adı bile varmış: Shadow ban. Benim yaşadığım tam olarak bu mu bilmiyorum ama hiçbir şey olmasa bile kesinlikle bir şeyler oluyor ve ben bundan çok sıkıldım.

Neyse işte o paylaşımın altına gelen yorumlardan birinde Yeliz “Elif sen neden blog’u devam ettirmiyorsun, daha özgür değil mi?” dedi. O an, blogu devam ettirmediğimi anladım. Sadece zamansal olarak değil, kafasal olarak da çok ara vermiştim bloguma, yazmaya, o kadar ki, insanlar bile blog yazmadığımın farkındalardı. Kitap, evet, beni yazma eylemi açısından meşgul ediyor ama yeterince doyurmuyor artık, belki de kendimi iyi ve devam etmeye hazır hissetmeye başladığımdan… Kaldı ki kaç tane kitap yazarsam yazayım blogum bambaşka bir yerdi benim için; gündemi değerlendirdiğim gazetem, bir şeylere sinirlendiğimde verip veriştirdiğim köşem, anı biriktirdiğim hatıra defterim, fikirlerimi paylaştığım kürsüm, gelen yorumlarla dönüştüğüm okulumdu benim….

Yeliz öyle deyince düşündüm; ve dedim ki “Tabii ki blog daha özgür! Kelime kısıtlaması yok, beni gösterdi göstermedi derdi yok, yanlış bir şey yazarsam ‘topluluk kurallarına uymadı’ yok, sahi neden yazmıyorum?” Yazmıyor muyum? Niye yazmıyorum kız cidden? Bıraktım mı yoksa blog yazmayı?

Sanırım bu yazıyı ilk olarak bunun için yazdım: Blog yazmayı bırakmadığımı en çok da kendime göstermek için…

İkinci olarak da, buranın benim asıl evim olduğunu, Instagram’ın buranın tamamlayıcısı olduğunu hatırlamak için…

İnsanın, aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, hiçbir mazeret sunmak zorunda olmadan dönebileceği, onu kollarını açmış bir şekilde bekleyen bir yuvasının olması ne güzel… Canım blogum benim.

Canım kendim.